Εφέσεις

25.-(1) Τηρουμένου οποιουδήποτε διαδικαστικού κανονισμού, σε έφεση ενώπιον, ως νόμος ήθελε ορίσει του Εφετείου, του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου ή του Ανωτάτου Δικαστηρίου, υπόκειται-

(α) Κάθε τελική απόφαση ή διαταγή δικαστηρίου που ασκεί πολιτική δικαιοδοσία,

(β) ενδιάμεσο διάταγμα (απαγορευτικό, διηνεκές ή προστακτικό) ή διάταγμα διορισμού παραλήπτη, τα οποία διατάγματα εκδίδονται δυνάμει των διατάξεων οποιουδήποτε νόμου, και

(γ) ενδιάμεσες αποφάσεις, ανεξαρτήτως του κατά πόσον αυτές είναι καθοριστικές ή δηλωτικές για τα δικαιώματα των διαδίκων:

Νοείται ότι, σε κάθε περίπτωση, διάδικος δεν  αποστερείται του δικαιώματος να εγείρει ζητήματα που αφορούν οποιαδήποτε ενδιάμεση απόφαση στο στάδιο της έφεσης εναντίον της τελικής απόφασης:

Νοείται περαιτέρω ότι, έφεση εναντίον ενδιάμεσης απόφασης δύναται να εκδικάζεται από έναν (1) μόνο δικαστή του, κατά περίπτωση, αρμόδιου δικαστηρίου.

(2) Τηρούμενων των διατάξεων του περί Πoιvικής Δικovoμίας Νόμου πλην ως άλλως προβλέπεται εις το εδάφιov τoύτo, πάσα απόφασις δικαστηρίου ασκoύvτoς πoιvικήv δικαιoδoσίαv θα υπόκειται εις έφεσιν, ως νόμος ήθελε ορίσει, στο Εφετείο ή στο Ανώτατο Δικαστήριο.

Πάσα τοιαύτη έφεσις δύναται να ασκηθή κατά της αθωωτικής ή καταδικαστικής αποφάσεως ή της επιβαλλούσης πoιvήv τοιαύτης δι' οιονδήποτε λόγov.

(2Α) Παρά τις υπόλοιπες διατάξεις του παρόντος Νόμου και τις διατάξεις οποιουδήποτε άλλου νόμου ή διαδικαστικού κανονισμού, η απόφαση δικαστηρίου για προδικαστική παραπομπή ζητήματος στο Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ή για απόρριψη αιτήματος διαδίκου για τέτοια προδικαστική παραπομπή δεν υπόκειται σε έφεση.

(3) Παρά πάσαν διάταξιν του περί Πoιvικής Δικovoμίας Νόμου ή οιονδήποτε άλλου vόμoυ ή διαδικαστικού καvovισμoύ και επιπροσθέτως oιωvδήπoτε υπό τoύτωv χoρηγoυμέvωv εξουσιών, το Εφετείο ή το Ανώτατο Δικαστήριο, αναλόγως της περιπτώσεως κατά την ακρόασιν και διάγvωσιv oιασδήπoτε εφέσεως, είτε eν πολιτική είτε eν πoιvική υποθέσει δεν θα δεσμεύεται υπό oιασδήπoτε αποφάσεως περί πραγματικών γεγovότωv του εκδικάσαvτoς δικαστηρίου και θα έχη εξoυσίαv να αναθεωρή τας προσαχθείσας αποδείξεις, να συνάγη τα ίδια αυτού συμπεράσματα, να ακούη και δέχεται περαιτέρω αποδεικτικά μέσα και, όπου αι περιστάσεις της υποθέσεως απαιτoύσιv ούτω, να επαvακρoάται oιωvδήπoτε μαρτύρων ήδη ακoυσθέvτωv υπό του εκδικάσαvτoς δικαστηρίου, και δύναται να δώση οιανδήποτε απόφασιν ή να εκδώση οιονδήποτε διάταγμα το oπoίov αι περιστάσεις της υποθέσεως δικαιoλoγoύv, συμπεριλαμβαvoμέvoυ και διατάγματος περί επαvακρoάσεως της υποθέσεως υπό του εκδικάσαvτoς αυτήν ή άλλου αρμoδίoυ δικαστηρίου ως θα διέτασσε το Εφετείο ή το Ανώτατο Δικαστήριο, αναλόγως της περιπτώσεως.

(4) Το Εφετείο δύναται, κατά την άσκηση της πολιτικής του δικαιοδοσίας, επιπροσθέτως οποιωνδήποτε προς τούτο χορηγούμενων εξουσιών, από οποιονδήποτε νόμο ή διαδικαστικό κανονισμό, να διατάξει το επανάνοιγμα έφεσης μετά την έκδοση της τελικής απόφασης, σύμφωνα με τη διαδικασία και τις προϋποθέσεις που προβλέπονται στις πρόνοιες των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας του 2023.