|
ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ
|
|
|
ECLI:CY:EDPAF:2012:A63
ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ
ΕΝΩΠΙΟΝ: Φ. Τιμοθέου, Ε.Δ.
Αρ. Γενικής Αίτησης: 209/06
Αναφορικά με τoν περί Διαιτησίας Νόμο
και
Αναφορικά με την Διαιτησία μεταξύ LAKIS GEORGIOU CONSTRUCTION LTD, Απαιτητών, και ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ ΛΤΔ, Καθ' ων η Απαίτηση
LAKIS GEORGIOU CONSTRUCTION LTD
Αιτητών
και
ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ ΛΤΔ
Καθ' ων η Αίτηση
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
(Και ως τροποποιήθηκε δυνάμει διαταγής του Δικαστηρίου ημερ. 31.3.11)
LAKIS GEORGIOU CONSTRUCTION LTD
Αιτητών
και
ΕΠΙΣΗΜΟΥ ΠΑΡΑΛΗΠΤΗ, ΩΣ ΠΡΟΣΩΡΙΝΟΥ ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΤΗ ΤΗΣ ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ ΛΤΔ
Καθ' ων η Αίτηση
Αίτηση ακύρωσης καταδολιευτικής μεταβίβασης ημερομηνίας 30.4.10
Ημερομηνία: 30.4.2012.
Για Αιτητές: κ. Α. Γεωργιάδης.
Για Καθ' ων η αίτηση 1 καμία εμφάνιση.
Για Καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4: κ. Γ. Κυριάκου για Ελένη Βραχίμη & Σια.
ΑΠΟΦΑΣΗ
Με την παρούσα αίτηση αρχικά οι αιτητές ζητούσαν την εξέταση των καθ' ων η αίτηση και την έκδοση διαφόρων διαταγμάτων. Ως φαίνεται όμως και από την τελική αγόρευση του συνηγόρου των αιτητών αυτοί τελικά περιορίστηκαν στα ακόλουθα από τα αιτούμενα διατάγματα:
Α. Εξέταση των καθ' ων η αίτηση αναφορικά ΅ε:
(α) Τη δωρεά που έγινε από τους εξ αποφάσεως οφειλέτες ΅ε τον φάκελο του Επαρχιακού Κτη΅ατολογικού Γραφείου Πάφου Δ.1984, η΅ερ. 22.11.06, του ακινήτου ΅ε αρ. εγγραφής 9863, Φυλ./Σχεδ. 35/59, τε΅άχιο 87, στους Ανδρέα Χρυσοστό΅ου Μάγο (1/3 ΅ερίδιο), Χαραλα΅πία Αλέκου Δη΅ητρίου (1/3 ΅ερίδιο) και Ηρώ Αντώνη Ρωσσίδου (1/3 ΅ερίδιο) και/ή οποιαδήποτε άλλη δωρεά, παράδοση ή ΅εταβίβαση οποιουδήποτε περιουσιακού στοιχείου ή ΅ε οποιαδήποτε επιβάρυνση, διακίνηση ή απόκρυψη οποιουδήποτε περιουσιακού στοιχείου που είχε ως αποτέλεσ΅α να παρε΅ποδιστούν οι αιτητές στην είσπραξη του εξ απόφασεως χρέους ή ΅έρους αυτού.
Γ. Διάταγ΅α του Δικαστηρίου ΅ε το οποίο να κηρύσσεται άκυρη η δωρεά της παρ. Α (α), παραπάνω και/ή η εγγραφή του εν λόγω ακινήτου στα ονό΅ατα των Ανδρέα Χρυσοστό΅ου Μάγου, Χαραλα΅πίας Αλέκου Δη΅ητρίου και Ηρώς Αντώνη Ρωσσίδου και/ή οποιαδήποτε επιβάρυνση επί του εν λόγω ακινήτου.
Δ. Διάταγ΅α του Δικαστηρίου ΅ε το οποίο να διατάσσεται η επανεγγραφή του ακινήτου ΅ε αρ. εγγραφής 9863, Φυλ./Σχεδ. 35/59, τε΅άχιο 87 στο όνο΅α των εξ αποφάσεως οφειλετών και/ή η εγγραφή του εξ αποφάσεως χρέους ως επιβάρυνσης επί του εν λόγω ακινήτου.
Η αίτηση καταχωρήθηκε στις 30.4.10 και βασίζεται στα άρθρα 12, 82-90, 91Α, 91Γ και 91Δ του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6 και στη Δ.48 Κ.2, 3, 8 και 9 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Υποστηρίζεται δε από την ένορκη δήλωση του κ. Μιχαλάκη Γεωργίου Χαρλαμάμπους, διευθυντή των αιτητών και εξουσιοδοτημένου από αυτούς να προβεί στην εν λόγω ένορκη δήλωση, όπου αναφέρει βασικά τα ακόλουθα:
Με διαιτητική απόφαση η΅ερ.14.12.05 και 13.4.06, η οποία εκδόθηκε στη διαιτησία ΅εταξύ των αιτητών και της ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ ΛΤΔ (εξ αποφάσεως οφειλετών), οι τελευταίοι διατάχθηκαν να πληρώσουν στους αιτητές τα ποσά: (α) Λ.Κ.34,039.70 ως συνολικό ποσό απόφασης, πλέον τόκους επί του εν λόγω ποσού προς 11,25% ετήσια από 14.12.05 ΅έχρι την εξόφληση, (β) Λ.Κ.4,416.245 έξοδα που οι αιτητές πλήρωσαν στον διαιτητή πλέον τόκους επί του εν λόγω ποσού προς 11,25% ετήσια από 2.2.06 ΅έχρι την εξόφληση και (γ) Λ.Κ.7,443.34 έξοδα αιτητών πλέον τόκους επί του εν λόγω ποσού προς 8% ετήσια από 13.4.06 ΅έχρι την εξόφληση. Στις 17.9.07 στη Γενική Αίτηση 103/07 Ε.Δ. Πάφου εκδόθηκε απόφαση («η απόφαση») ΅ε την οποία επικυρώθηκε η ως άνω διαιτητική απόφαση εκτός όσον αφορά στους τόκους επί των ποσών των υποπαραγράφων (α) και (β), οι οποίοι περιορίστηκαν από 11,25% σε 8%. Στις 27.11.08 στην παρούσα Γενική Αίτηση, εκδόθηκε απόφαση ΅ε την οποία το Δικαστήριο: (α) Έδωσε άδεια να εκτελεστεί η ως άνω διαιτητική απόφαση ΅ε τη διαφοροποίηση ως προς τους τόκους, ως ανωτέρω, (β) Διέταξε όπως οι εξ αποφάσεως οφειλέτες πληρώσουν στους αιτητές το ποσό των 1,508 έξοδα πλέον Φ.Π.Α. πλέον τόκους επί του εν λόγω ποσού προς 8% ετήσια από 31.7.06 ΅έχρι την εξόφληση και (γ) Διέταξε αναστολή εκτέλεσης της απόφασης ΅έχρι την εκδίκαση της έφεσης που καταχωρήθηκε ενάντια στην απόφαση ημερ. 17.9.07, η οποία εκδόθηκε στη Γενική Αίτηση 103/07. Ενάντια στην απόφαση ημερ. 17.9.07 οι εξ αποφάσεως οφειλέτες καταχώρησαν την Πολιτική Έφεση αρ. 240/07, η οποία απορρίφθηκε ΅ε απόφαση η΅ερ. 19.2.10. Σύ΅φωνα ΅ε την απόφαση, το εξ αποφάσεως χρέος είναι: (α) 58,160.28 πλέον τόκους επί του εν λόγω ποσού προς 8% ετήσια από 14.12.05 ΅έχρι την εξόφληση, (β) 7,545.60 πλέον τόκους επί του εν λόγω ποσού προς 8% ετήσια από 2.2.06 ΅έχρι την εξόφληση, (γ) 12,717.70 πλέον τόκους επί του εν λόγω ποσού προς 8% ετήσια από 13.4.06 ΅έχρι την εξόφληση και (δ) 1,508 πλέον Φ.Π.Α. πλέον τόκους επί του εν λόγω ποσού προς 8% ετήσια από 31.7.06 ΅έχρι την εξόφληση.
Οι εξ αποφάσεως οφειλέτες ήταν από το 2001 οι εγγεγρα΅΅ένοι ιδιοκτήτες του ακινήτου ΅ε αρ. εγγραφής 9863, Φυλ./Σχεδ. 35/59, τε΅άχιο 87 («το ακίνητο»). Μετά τη γένεση της αστικής ευθύνης των εξ αποφάσεως οφειλετών προς του αιτητές, για την οποία έγινε από τους αιτητές η παραπο΅πή στη διαιτησία που προναφέρεται, οι εξ αποφάσεως οφειλέτες ΅εταβίβασαν το ακίνητο ΅ε δωρεά που έγινε ΅ε τον φάκελο του Επαρχιακού Κτη΅ατολογικού Γραφείου Πάφου Δ.1984, η΅ερ. 22.11.06 στους Ανδρέα Χρυσοστό΅ου Μάγο (1/3 ΅ερίδιο), Χαραλα΅πία Αλέκου Δη΅ητρίου (1/3 ΅ερίδιο) και Ηρώ Αντώνη Ρωσσίδου (1/3 ΅ερίδιο). Από έρευνα που διεξήγαγαν οι δικηγόροι των αιτητών στον Έφορο Εταιρειών, φαίνεται ότι οι Ανδρέας Χρυσοστό΅ου Μάγος, Χαραλα΅πία Αλέκου Δη΅ητρίου και Ηρώ Αντώνη Ρωσσίδου είναι οι ΅όνοι διοικητικοί σύ΅βουλοι και οι ΅όνοι ΅έτοχοι των εξ αποφάσεως οφειλετών. Οι εξ αποφάσεως οφειλέτες δεν έχουν πληρώσει οποιοδήποτε ποσό έναντι του εξ αποφάσεως χρέους ΅έχρι σή΅ερα. Οι εξ αποφάσεως οφειλέτες δεν κατέχουν οποιαδήποτε άλλη κινητή ή ακίνητη περιουσία. Η προαναφερόμενη δωρεά έχει ως αποτέλεσ΅α να παρε΅ποδίζονται οι αιτητές στην είσπραξη του εξ αποφάσεως χρέους.
Η αίτηση επιδόθηκε στην ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ ΛΤΔ (στο εξής καθ' ης η αίτηση 1) και στους Ανδρέα Χρυσοστό΅ου Μάγο, Χαραλα΅πία Αλέκου Δη΅ητρίου και Ηρώ Αντώνη Ρωσσίδου (στο εξής οι καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4). Η ένσταση των καθ' ων η αίτηση καταχωρήθηκε στις 6.7.10 και στηρίζεται στα άρθρα 12, 82-90, 91Α, 91Γ και 91Δ του &12 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6 και στη Δ.48 Κ.2, 3, 8 και 9 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Εδώ να σημειωθεί ότι αρχικά η εν λόγω ένσταση αφορούσε τόσο την εταιρεία ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ ΛΤΔ (καθ' ων η αίτηση 1) όσο και τους κ. Ανδρέα Μάγο, Χαραλαμπία Δημητρίου και Ηρώ Ρωσσίδου (καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4). Ως φαίνεται όμως τόσο από το φάκελο της υπόθεσης αλλά αποτελεί και κοινό έδαφος μεταξύ των μερών, στις 2.2.11 εκδόθηκε από το Ε. Δ. Λευκωσίας, στα πλαίσια της Αίτησης Διάλυσης 289/10, διάταγμα εκκαθάρισης της ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ ΛΤΔ δυνάμει του οποίου διορίσθηκε ως προσωρινός εκκαθαριστής αυτής ο Επίσημος Παραλήπτης. Μετά την εξέλιξη αυτή στις 18.2.11 καταχωρήθηκε από τους αιτητές σχετική αίτηση για τροποποίηση του τίτλου της Γενικής Αίτησης 209/06 (κυρίως αίτησης στην παρούσα), η οποία επιδόθηκε στις 22.2.11 στον Επίσημο Παραλήπτη. Δεν υπήρξε εμφάνιση εκ μέρους του Επίσημου Παραλήπτη και στις 31.3.11 εκδόθηκε το προαναφερόμενο διάταγμα τροποποίησης. Ακολούθησε καταχώρηση της κυρίως αίτησης ως τροποποιήθηκε, και αυτή μαζί με το διάταγμα ημερ. 31.3.11 επιδόθηκε στις 15.4.11 στον Επίσημο Παραλήπτη, ο οποίος δεν εμφανίσθηκε τελικά στα πλαίσια της υπό εξέταση αίτησης. Η ένσταση στην παρούσα υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση ημερ. 29.6.10 του κ. Ανδρέα Μάγου (καθ' ου η αίτηση 2) δικηγόρου, ο οποίος προβαίνει σε αυτήν προσωπικά και ως πλήρως εξουσιοδοτημένος από τις καθ' ων η αίτηση 3 και 4, οι οποίες είναι αδελφές αυτού. Περαιτέρω ο κ. Μάγος καταχώρησε και συμπληρωματική ένορκη δήλωση ημερ. 5.7.10 όπου βασικά υιοθετεί το περιεχόμενο της προαναφερόμενης ένορκης δήλωσης του και επισυνάπτει ένα νέο τεκμήριο. Αναφορά στα όσα περιέχονται στις εν λόγω ένορκες δηλώσεις θα γίνει κατωτέρω κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας του κ. Μάγου, ο οποίος αντεξετάσθηκε σχετικά από το συνήγορο των αιτητών.
Οι λόγοι ένστασης των καθ' ων η αίτηση, οι οποίοι αφορούν τα διατάγματα στα οποία ουσιαστικά οι αιτητές έχουν περιορισθεί ως αναφέρθηκε ανωτέρω, είναι οι ακόλουθοι:
1. Η αίτηση συνιστά κατάχρηση διαδικασίας και γενικά καταχωρήθηκε εναvτίoν των καθ' ων η αίτηση για αλλότριους σκοπούς.
2. Το αιτού΅ενο διάταγ΅α είναι, όσον αφορά τους καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4, ενάντια στα ανθρώπιvα δικαιώ΅ατα και στα άρθρα 15 και 23(1) του Συντάγματος
3. Τα αιτού΅ενα διατάγ΅ατα, όσον αφορά τους καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4, αντίκεινται στα θε΅ελιώδη δικαιώ΅ατα ελευθερίας που ενσω΅ατώνονται στην Ευρωπαϊκή Σύ΅βαση για την Πρoάσπιση των Aνθρωπίνων Δικαιω΅άτων και το Πρόσθετο Πρωτόκολλο.
4. Τα αιτού΅ενα διατάγ΅ατα είναι ενάντια στον περί Eπεξεργασlας Δεδο΅ένων Προσωπικού Xαρακτήρα (Προστασία Ατό΅ου) Νό΅ο 138(Ι)/2001 .
5. Το αιτού΅ενο διάταγ΅α υπό Α είναι νο΅ικώς και πραγ΅ατικώς αστήρικτο και προιόν δεύτερης σκέψης. Οι καθ' ων η αίτηση σε κα΅ία πράξη πρoέβησαν για παρε΅πόδιση ή καθυστέρηση ικανοποίησης της διαιτητικής απόφασης, που ήταν προς όφελος των αιτητών και ουδέποτε απέκρυψαν συνειδητά περιουσιακό στοιχείο ή άλλη επιβάρυνση ή διακίνησαν περιουσιακά στοιχεία ΅ε σκοπό να παρε΅ποδιστούν οι αιτητές να ικανοποιήσουν της απαίτηση τους.
6. Τα αιτού΅ενα διατάγ΅ατα υπό Γ και Δ είναι νο΅ικώς και πραγ΅ατικώς αστήρικτα και προϊόν δεύτερης σκέψης. Οι καθ' ων η αίτηση σε κα΅ία πράξη καταδoλίευσης πρoέβηκαν για παρε΅πόδιση ή καθυστέρηση της ικανοποίησης της διαιτητικής απόφασης.
7. Τα αιτού΅ενα διατάγ΅ατα είναι αόριστα, ανεδαφικά, αχρείαστα και δεν δεικνύουν νο΅ική βάση.
8. Τα αιτού΅ενα διατάγ΅ατα, όσον αφορά τους καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4 είναι ενάντια στα άρθρα 12, 82 -90, 91Α, 91Γ και 91Δ της Πολιτικής Δικονο΅ίας. Τούτοι oυδέν ποσό χρη΅άτων χρωστούν δυνά΅ει Δικαστικής απόφασης ή άλλως πως στους αιτητές.
9. Τα άρθρα 2, 3, 8 και 9 της Πολιτικής Δικονο΅ίας στα οπoία αναφέρεται η αίτηση δεν ευσταθούν στην παρούσα. Η αίτηση είναι εκβιαστική, πεισ΅ατική και ενάντια σε κάθε νομική και ηθική αρχή. Οι αιτητές κινούνται ΅ε εκβιαστικά ελατήρια εναντίoν των καθ' ων η αίτηση και κυρίως εναντίoν του κ. Ανδρέα Μάγου.
10. Τα αιτού΅ενα διατάγ΅ατα είναι εκβιαστικά και υπάρχει κατάχρηση διαδικασίας καθ' ότι οι αιτητές καταχώρησαν την αίτηση διαλύσεως ΅ε αρ. 289/10 στο Ε.Δ. Λευκωσίας, εναντίον της καθ' ης αίτηση 1 εταιρείας.
Κατά την ακρόαση της αίτησης, ως έχει προαναφερθεί, αντεξετάσθηκε ο κ. Ανδρέας Μάγος. Στη συνέχεια οι συνήγοροι των διαδίκων παρέδωσαν στο Δικαστήριο γραπτές αγορεύσεις, το περιεχόμενο των οποίων υιοθέτησαν και στις οποίες εκθέτουν τις θέσεις τους με αναφορά και στη νομολογία. Τα όσα αναφέρονται στις εν λόγω αγορεύσεις είναι καταγραμμένα, έχουν εξετασθεί προσεκτικά, λαμβάνονται υπόψην στο σύνολο τους και δεν χρήζουν επανάληψης.
Νομική Πτυχή
Η διαδικασία που αφορά την υπό εξέταση αίτηση προβλέπεται στα Μέρη VIII και IX του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.6. Ο σκοπός του Νόμου, ως λέχθηκε και στην Χριστοφόρου ν. Σ.Π.Ε. Ακακίου (2008) 1Α Α.Α.Δ 708, «είναι η διασφάλιση της εκτέλεσης των δικαστικών αποφάσεων, ύψιστο βέβαια ζήτημα που αφορά καίρια την απονομή της δικαιοσύνης γιατί αν οι αποφάσεις των Δικαστηρίων δεν εκτελούνται τότε η δικαιοσύνη θα απονέμεται επί ματαίω».
Σύμφωνα με το άρθρο 14 του Κεφ. 6 κάθε δικαστική απόφαση ή διάταγμα του Δικαστηρίου που διατάσσει πληρωμή χρημάτων μπορεί να εκτελεστεί με όλα ή με οποιοδήποτε από τα μέσα που αναφέρονται στο εδάφιο (1) του άρθρου. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνεται και η εξέταση του εξ αποφάσεως οφειλέτη δυνάμει του Μέρους VIII και η έκδοση σχετικών διαταγμάτων δυνάμει του Μέρους ΙΧ του Νόμου.
Το άρθρο 82(1)(γ) του Κεφ. 6 προνοεί ότι όταν χρέος οφειλόμενο δυνάμει απόφασης ή διατάγματος Δικαστηρίου παραμένει εξ ολοκλήρου ή εν μέρει απλήρωτο, ο εξ αποφάσεως πιστωτής μπορεί να αποταθεί στο Δικαστήριο και να ζητήσει την εξέταση του εξ αποφάσεως οφειλέτη αναφορικά «με οποιαδήποτε δωρεά, παράδοση ή μεταβίβαση οποιουδήποτε περιουσιακού στοιχείου ή με οποιαδήποτε επιβάρυνση, διακίνηση ή απόκρυψη οποιουδήποτε περιουσιακού στοιχείου, που είχε ως αποτέλεσμα να παρεμποδιστεί ο πιστωτής στην είσπραξη του εξ αποφάσεως χρέους ή μέρους αυτού». Σύμφωνα δε με το άρθρο 82(2) του Κεφ. 6 στην εν λόγω αίτηση, η οποία ονομάζεται «αίτηση έρευνας», ο εξ αποφάσεως πιστωτής μπορεί να ζητήσει τη διεξαγωγή έρευνας και για το πιο πάνω. Περαιτέρω το άρθρο 84 του ίδιου Νόμου προβλέπει μεταξύ άλλων ότι στα πλαίσια τέτοιας αίτησης ο εξ αποφάσεως οφειλέτης εξετάζεται ενόρκως και αναφορικά με την ύπαρξη και αποκάλυψη περιουσιακών στοιχείων που μπορεί να διατεθούν για την πληρωμή του χρέους και την ενδεχόμενη διάθεση περιουσιακών στοιχείων στην οποία προέβη μετά τη δημιουργία ή τη γένεση της αστικής ευθύνης. Ενόρκως μπορεί να εξετασθούν αναφορικά με το θέμα της εξέτασης και άλλοι μάρτυρες (βλ. άρθρο 85). Σύμφωνα δε με το άρθρο 87 του ίδιου Νόμου το Δικαστήριο δύναται μετά την εξέταση να εκδώσει, ανάλογα με την περίπτωση, διατάγματα μεταξύ των οποίων και διάταγμα ακύρωσης καταδολιευτικών μεταβιβάσεων ή επιβαρύνσεων (άρθρο 87(1)(β).
Αποτελεί δε πράξη καταδολίευσης εξ αποφάσεως πιστωτή, η από ή εκ μέρους του εξ αποφάσεως οφειλέτη δωρεά, μεταβίβαση ή επιβάρυνση προς όφελος τρίτου οποιουδήποτε περιουσιακού στοιχείου του εξ αποφάσεως οφειλέτη ή οποιαδήποτε μετακίνηση, απόκρυψη ή άλλη αποξένωση οποιουδήποτε περιουσιακού στοιχείου του εξ αποφάσεως οφειλέτη, εφόσον αυτές γίνονται με σκοπό την παρεμπόδιση ή καθυστέρηση ικανοποίησης των εξ αποφάσεως χρεών του οφειλέτη (άρθρο 91Α(1) Κεφ. 6). Το εδάφιο 2 του άρθρου 91Α δημιουργεί δε μαχητό τεκμήριο, «μέχρις αποδείξεως του αντιθέτου», ότι οι πιο πάνω ενέργειες έγιναν με σκοπό την καταδολίευση του εξ αποφάσεως πιστωτή, ανεξαρτήτως αν έγιναν πριν ή μετά την καταχώρηση της αγωγής δυνάμει της οποίας εκδόθηκε η απόφαση της οποίας επιδιώκεται η εκτέλεση.
Τέλος το άρθρο 91Γ του Κεφ. 6, όπου καθορίζεται η εξουσία του Δικαστηρίου να κηρύξει άκυρη οποιαδήποτε καταδολιευτική μεταβίβαση έχει ως ακολούθως:
«91Γ.-(1) Οποιαδήποτε καταδολιευτική μεταβίβαση, επιβάρυνση ή άλλη αποξένωση περιουσιακού στοιχείου η οποία γίνεται από οποιοδήποτε οφειλέτη δύναται να κηρυχθεί άκυρη από το Δικαστήριο κατόπιν αίτησης οποιουδήποτε εξ αποφάσεως πιστωτή του εν λόγω οφειλέτη, λαμβανομένων προσηκόντως υπόψη των συμφερόντων οποιουδήποτε καλόπιστου τρίτου. Προς το σκοπό αυτό το Δικαστήριο δύναται, κατά την κρίση του, να διατάξει όπως η αίτηση επιδοθεί επίσης σ΄ οποιοδήποτε πρόσωπο το οποίο δυνατό να έχει οποιοδήποτε συμφέρον επί του περιουσιακού στοιχείου που αποτελεί το αντικείμενο της αίτησης.
(2) Το Δικαστήριο κατά την εξέταση αίτησης δυνάμει του εδαφίου (1) δύναται, εκδίδοντας το ακυρωτικό διάταγμα, να διατάξει όπως
(α) Το περιουσιακό στοιχείο κατασχεθεί και πωληθεί προς ικανοποίηση του εξ αποφάσεως χρέους, ή
(β) εάν το περιουσιακό στοιχείο υπόκειται δυνάμει οποιασδήποτε νομοθετικής διάταξης σε εγγραφή ή επιβάρυνση, ακυρωθεί η εν λόγω εγγραφή ή επιβάρυνση και επανεγγραφεί στο όνομα του οφειλέτη, ή
(γ) εάν το περιουσιακό στοιχείο είναι ακίνητη περιουσία, η ακύρωση της εγγραφής και επανεγγραφή στο όνομα του οφειλέτη συνοδεύεται ταυτόχρονα με εγγραφή του εξ αποφάσεως χρέους ως επιβάρυνσης επί της εν λόγω ακίνητης περιουσίας με τις ίδιες συνέπειες ως εάν επρόκειτο περί εγγραφής δυνάμει των ’ρθρων 53 μέχρι 62.»
Το άρθρο 91Γ του Κεφ. 6 ερμηνεύθηκε από την Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Χριστοφόρου ανωτέρω. Εκεί λέχθηκε, μεταξύ άλλων, ότι σε αίτηση με την οποία ζητείται διάταγμα ακύρωση καταδολιευτικών μεταβιβάσεων θα πρέπει να καθορίζεται επακριβώς το συγκεκριμένο περιουσιακό στοιχείο που έχει με οποιοδήποτε τρόπο μεταβιβαστεί από τον εξ αποφάσεως οφειλέτη με σκοπό να καταδολιεύσει τον εξ αποφάσεως πιστωτή.
Με βάση λοιπόν όλα τα πιο πάνω προκύπτει ότι για να θεωρηθεί μια πράξη ως καταδολιευτική πρέπει να έχει γίνει, με σκοπό την παρεμπόδιση ή καθυστέρηση ικανοποίησης των εξ αποφάσεως χρεών του οφειλέτη, μετά τη δημιουργία ή γένεση της αστικής ευθύνης του εξ αποφάσεως οφειλέτη και δεν έχει σημασία το ότι έγινε πριν την καταχώρηση της αγωγής δυνάμει της οποίας εκδόθηκε η απόφαση της οποίας επιδιώκεται η εκτέλεση. Σημασία έχει λοιπόν το πότε δημιουργήθηκε ή γεννήθηκε η αστική ευθύνη σε βάρος του εξ αποφάσεως οφειλέτη και όχι το πότε καταχωρήθηκε η αγωγή στη βάση της οποίας εκδόθηκε η απόφαση εναντίον του. Με την απόδειξη λοιπόν της διενέργειας μιας δωρεάς, μεταβίβασης ή επιβάρυνσης προς όφελος τρίτου οποιουδήποτε περιουσιακού στοιχείου του εξ αποφάσεως οφειλέτη, η οποία έγινε μετά τη δημιουργία ή γένεση της αστικής ευθύνης τεκμαίρεται, μέχρις αποδείξεως του αντιθέτου, ότι η πράξη έγινε με σκοπό την καταδολίευση του εξ αποφάσεως πιστωτή.
Εξετάζοντας στην παρούσα την μαρτυρία, η οποία προσκομίσθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου υπό μορφή ενόρκων δηλώσεων και τεκμηρίων αλλά και την αντεξέταση στην οποία υπεβλήθη ο ενόρκως δηλών στην ένσταση κ. Ανδρέας Μάγος, προκύπτει ότι υπάρχουν κάποια γεγονότα τα οποία παρέμειναν αδιαμφισβήτητα και συνεπώς συνιστούν κοινό έδαφος. Περαιτέρω από το φάκελο της υπόθεσης προκύπτουν επίσης κάποια γεγονότα όσον αφορά το ιστορικό αυτής τα οποία κρίνω ότι είναι σκόπιμο να παρατεθούν. Όλα τα πιο πάνω είναι ορθό για σκοπούς κρίσης στην παρούσα όπως παρατεθούν με χρονολογική σειρά:
1. Η ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ ΛΤΔ (στο εξής η ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ) ενεγράφη ως εταιρεία στις 30.11.99 και έχει ως έδρα τη Λευκωσία. Οι καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4 ήταν οι ΅όνοι διοικητικοί σύ΅βουλοι και ΅έτοχοι αυτής.
2. Βάση πωλητηρίου εγγράφου ημερ. 12.9.01 η ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ αγόρασε από την Ειρήνη Χαραλά΅πους Κω΅οδρό΅ου, το ακίνητο ΅ε αρ. εγγραφής 9863, Φυλ./Σχεδ. 35/59, τε΅άχιο 87 στην τοποθεσία Κάτω Φρακτή στο χωρίο Κάθικας της Επαρχίας Πάφου (στο εξής το επίδικο ακίνητο). Στις 24.10.01 το εν λόγω ακίνητο ενεγράφη επ' ονόματι της ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ.
3. Το ακίνητο με αρ. εγγραφής 12117, Φυλ./Σχεδ. 35/59, τεμάχιο 1341, στην τοποθεσία Κάτω Φρακτή στο χωριό Κάθικας της Επαρχίας Πάφου ενεγράφη στις 15.3.05 επ' ονόματι των καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4 (ως κληρονομιά από τους γονείς τους) και εφάπτεται με το επίδικο ακίνητο.
4. Με διαιτητική απόφαση η΅ερ.14.12.05 και 13.4.06, η οποία εκδόθηκε στη διαιτησία ΅εταξύ των αιτητών και της ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ ΛΤΔ, η εν λόγω εταιρεία διατάχθηκε να πληρώσει στους αιτητές τα ποσά: (α) Λ.Κ.34,039.70 ως συνολικό ποσό απόφασης, πλέον τόκους επί του εν λόγω ποσού προς 11,25% ετήσια από 14.12.05 ΅έχρι την εξόφληση, (β) Λ.Κ.4,416.245 έξοδα που οι αιτητές πλήρωσαν στον διαιτητή πλέον τόκους επί του εν λόγω ποσού προς 11,25% ετήσια από 14.12.05 ΅έχρι την εξόφληση και (γ) Λ.Κ.7,443.34 έξοδα αιτητών πλέον τόκους επί του εν λόγω ποσού προς 8% ετήσια από 13.4.06 ΅έχρι την εξόφληση.
5. Στις 31.7.06 καταχωρήθηκε η παρούσα Γενική Αίτηση (κυρίως αίτηση) με την οποία οι αιτητές ζητούσαν άδεια εκτέλεσης ως απόφασης της πιο πάνω αναφερόμενης διαιτητικής απόφασης και/ή όπως αυτή εγγραφεί ως δικαστική απόφαση. Στις 10.10.06 καταχωρήθηκε ένσταση στην εν λόγω κυρίως αίτηση.
6. Στις 22.11.06 η ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ με δωρεά μεταβίβασε, με τον φάκελο του Επαρχιακού Κτη΅ατολογικού Γραφείου Πάφου Δ.1984, στους καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4 το επίδικο ακίνητο, ανά 1/3 μερίδιο στον καθένα. Οι καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4 είναι από τότε και μέχρι σήμερα οι εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες του επίδικου ακινήτου.
7. Στις 17.9.07 στα πλαίσια της Γενικής Αίτησης 103/07 Ε.Δ. Πάφου, με την οποία ζητείτο ο παραμερισμός και/ή ακύρωση της πιο πάνω διαιτητικής απόφασης, εκδόθηκε απόφαση ΅ε την οποία επικυρώθηκε η εν λόγω διαιτητική απόφαση εκτός όσον αφορά στους τόκους, οι οποίοι περιορίστηκαν από 11,25% σε 8%.
8. Εναντίον της απόφασης ημερ. 17.9.07 η ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ καταχώρησε την Πολιτική Έφεση 240/07.
9. Στις 27.11.08 στην παρούσα Γενική Αίτηση, εκδόθηκε διάταγμα ΅ε το οποίο το Δικαστήριο έδωσε άδεια να εκτελεστεί ως απόφαση η ως άνω διαιτητική απόφαση, ΅ε τη διαφοροποίηση αναφορικά με την απόφαση ημερ. 14.12.05, η οποία θα ίσχυε ως είχε τροποποιηθεί από το Δικαστήριο, με την απόφαση ημερ. 17.9.07, η οποία εκδόθηκε στα πλαίσια της Γενικής Αίτησης 103/07. Διατάχθηκε επίσης όπως η ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ πληρώσει 1,500 έξοδα της κυρίως αίτησης, πλέον ΦΠΑ καθώς και η αναστολή εκτέλεσης της απόφασης ΅έχρι την εκδίκαση της Πολιτική Έφεση 240/07.
10. Η Πολιτική Έφεση 240/07 απορρίφθηκε ΅ε απόφαση η΅ερ. 19.2.10.
11. Δεν έχει πληρωθεί μέχρι σήμερα οποιοδήποτε ποσό έναντι του εξ αποφάσεως χρέους.
12. Στις 2.2.11 εκδόθηκε από το Ε.Δ. Λευκωσίας στα πλαίσια της Αίτησης Διάλυσης 289/10 διάταγμα εκκαθάρισης της ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ δυνάμει του οποίου διορίσθηκε ως προσωρινός εκκαθαριστής αυτής ο Επίσημος Παραλήπτης.
Ερχόμενος τώρα στην αξιολόγηση της μαρτυρίας του κ. Μάγου θα πρέπει να λεχθεί ότι αυτός δεν μου έκανε καλή εντύπωση. Προσπάθησε κατά τη μαρτυρία του να πείσει ότι η εν λόγω δωρεά-μεταβίβαση του επίδικου ακινήτου από τη ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ στον ίδιο και στις αδελφές του (καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4) έγινε καλόπιστα και όχι με σκοπό την παρεμπόδιση ή καθυστέρηση ικανοποίησης του εξ αποφάσεως χρέους της ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ προς τους αιτητές. Κατά τη σχετική μαρτυρία του όμως απαντούσε σε κάποια σημεία με υπεκφυγές, περιέπεσε σε αρκετές αντιφάσεις, οι δε θέσεις του δεν ήταν σταθερές και συνεπείς, κάποιες από αυτές δεν βρίσκουν έρεισμα στη λογική ή στα τεκμήρια τα οποία προσκόμισε για να τις στηρίξει, άλλες στερούνται πειστικότητας ενώ άλλες διαψεύδονται από μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μου. Συγκεκριμένα:
Με σκοπό να πείσει για τις θέσεις του παρουσίασε τη ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ ως μια εταιρεία που είχε ένα συγκεκριμένο και περιορισμένο ρόλο, ανάλογα με το πως βόλευε τις θέσεις των καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4, και ουσιαστικά υποστήριξε ότι όλες σχεδόν οι ενέργειες και συναλλαγές που αυτή έκανε, ως φαίνεται με βάση τα τεκμήρια που παρουσιάστηκαν, έγιναν ουσιαστικά όχι από την εταιρεία αλλά από τους καθ' ων 2, 3 και 4 οι οποίοι ήταν μεν οι μόνοι διευθύνοντες σύμβουλοι και μέτοχοι της αλλά δρούσαν για προσωπικό τους λογαριασμό. Σε σχέση με αυτό θα πρέπει αρχικά να λεχθεί ότι η έννοια της αυτοτέλειας της εταιρείας ως αυθύπαρκτης νομικής οντότητας ξεχωριστής από τους μετόχους της είναι βαθειά εμπεδωμένη στο εταιρικό δίκαιο (βλ. Salomon v. Salomon (1897) AC 22 και Σακκόραφος ν. Γ. Παρασκευαίδη (1966) Λτδ (1990) 1 Α.Α.Δ 673) κάτι που ο κ. Μάγος ως δικηγόρος με μεγάλη πείρα ασφαλώς και το γνωρίζει.
Στην ένορκη του δήλωση λοιπόν αναφέρει ότι σκοπός συστάσεως της εταιρείας ήταν η διαχείριση 13 δια΅ερισ΅άτων τα οποία αποπερατώθηκαν το 2001 και είχαν ανεγερθεί επί του τε΅αχίου 1341 από τους καθ ων 2, 3 και 4 προσωπικά, οι οποίοι είναι οι συνιδιοκτήτες του εν λόγω τεμαχίου. Εδώ όμως θα πρέπει να αναφερθεί ότι η εν λόγω εταιρεία συστάθηκε στις 30.11.99 ενώ, ως ο ίδιος ο καθ' ου η αίτηση 2 ανέφερε, το τεμάχιο 1341 ενεγράφη στο όνομα των καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4 στις 15.3.05 ως κληρονομιά από τους γονείς τους.
Περαιτέρω στην ένορκη του δήλωση αναφέρει ότι κατά ή περί τις 12.9.01 η ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ αγόρασε, βάση πωλητηρίου εγγράφου, από την Ειρήνη Χαραλά΅πους Κω΅οδρό΅ου το επίδικο κτήμα έναντι του ποσού των Λ.Κ.20,000 και αυτό ενεγράφη επ' ονό΅ατι της ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ. Από το αντίγραφο του εν λόγω πωλητήριου το οποίο επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση φαίνεται ότι η εν λόγω συμφωνία έγινε στις 12.9.01 και αγοραστής ήταν η ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ. Στην αντεξέταση του όμως ο κ. Μάγος όταν ρωτήθηκε αν το επίδικο τεμάχιο αγοράσθηκε από τη ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ απάντησε, προφανώς με σκοπό να πείσει ότι δεν ήταν αυτή που το αγόρασε και το πλήρωσε στην ουσία, ότι το εν λόγω τεμάχιο το οποίο εφάπτεται του τεμαχίου 1341 ενεγράφη επ' ονόματι της ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ κατόπιν δανεισμού των τριών μελών του διοικητικού συμβουλίου της δηλ. των καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4.
Αυτό το τελευταίο το αναφέρει και στην ένορκη του δήλωση όπου συγκεκριμένα λέει ότι το τί΅η΅α πώλησης του επίδικου ακινήτου δηλ. το ποσό των Λ.Κ.20,000, πλέoν Λ.Κ.5,000 πληρώθηκε ΅έσω της Ελληνικής τράπεζας Λτδ, από χρή΅ατα τα οποία λήφθηκαν ως δάνειο επ' ονό΅ατι των καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4 γιατί ως επίσης αναφέρεται η ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ κατά τον τότε ουσιώδη χρόνο δεν είχε την οικονο΅ική δυνατότητα να αγοράσει το επίδικο τε΅άχιο αφού ουδε΅ία περιoυσία είχε. Παρά όμως το ότι είναι η θέση του κ. Μάγου ότι το δάνειο λήφθηκε επ' ονόματι του ιδίου και των αδελφών του και ενώ σε άλλο δε σημείο στην ένορκη του δήλωση αναφέρει καθαρά ότι το δάνειο αυτό συνήψαν οι καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4 στη συνέχεια λέει ότι η συμφωνία δανείου υπογράφτηκε από την ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ. Προς υποστήριξη δε της εν λόγω θέσης στην ένορκη δήλωση του επισυνάπτεται αντίγραφο της συγκεκριμένης συμφωνίας δανείου ημερ. 22.10.01. Η όλη θέση του κ. Μάγου όμως για σύναψη του δανείου από τους καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4, την οποία υποστήριξε σθεναρά και κατά την αντεξέταση του, εμφανώς διαψεύδεται από την ίδια τη συμφωνία δανείου στην οποία αναφέρεται καθαρά ως χρεώστης η ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ. Στην τρίτη δε σελίδα του εγγράφου όπου υπάρχουν και οι υπογραφές των συμβαλλομένων δεν αναφέρονται οι καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4 ως χρεώστες, ως ουσιαστικά υποστήριξε ο κ. Μάγος στην αντεξέταση του, αλλά υπάρχουν τρεις υπογραφές κάτω από τη φράση «Ο Χρεώστης» και δίπλα από το όνομα «Demaro Ltd». Στο τέλος δε της τρίτης σελίδας του ίδιου εγγράφου κάτω από τον τίτλο «Απόδειξη» αναγνωρίζεται η λήψη του ποσού του δανείου ήτοι των Λ.Κ.25,000 με τρεις υπογραφές κάτω από τη φράση «Ο Χρεώστης» και πάνω από το όνομα «Demaro Ltd». Πουθενά λοιπόν στο έγγραφο αυτό δεν φαίνεται ότι χρεώστες στο εν λόγω δάνειο ήταν οι καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4 αλλά αντίθετα φαίνεται ξεκάθαρα ότι η ήταν η ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ. Πρέπει δε να λεχθεί ότι το γεγονός ότι οι τρεις προαναφερόμενες υπογραφές μπορεί να τέθηκαν από τους καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4 σίγουρα δεν καθιστά αυτούς χρεώστες του δανείου εφόσον, αυτοί ήταν και οι μόνοι διοικητικοί σύμβουλοι της ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ. και συνεπώς προφανώς μπορούσαν να υπογράψουν υπό αυτή τους την ιδιότητα δηλ. για λογαριασμό της εν λόγω εταιρείας και όχι προσωπικά. Παρά δε τα πιο πάνω κατά την αντεξέταση του ο κ. Μάγος επέμενε με μη πειστικό τρόπο ότι οι χρεώστες στο εν λόγω δάνειο ήταν ο ίδιος και οι αδελφές του και ότι μάλιστα η τράπεζα απαιτούσε να συναφθεί το δάνειο από αυτούς όπως και έγινε. Η θέση όμως αυτή δεν βρίσκει έρεισμα ούτε στη λογική εφόσον εάν η τράπεζα απαιτούσε κάτι τέτοιο τότε λογικά θα απαιτούσε και θα φρόντιζε να αναφέρονται στη συμφωνία δανείου ως χρεώστες οι καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4 και όχι η ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ, και οι καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4 να υπέγραφαν υπό την προσωπική τους ιδιότητα και όχι να μην φαίνεται πουθενά στο έγγραφο κάτι τέτοιο. Περαιτέρω δεν είναι λογικό το δάνειο να έγινε από τους καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4 ενώ η συμφωνία αγοράς του ακινήτου να έγινε από την ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ και το ακίνητο να εγγραφεί επ' ονόματι της τελευταίας και όχι των καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4 από τη στιγμή που αυτοί, ως αναφέρει ο κ. Μάγος, ήταν οι συνιδιοκτήτες του εφαπτόμενου στο επίδικο τεμαχίου 1341 και ως ανέφερε σε άλλο σημείο της ενόρκου δηλώσεως του σκοπός της αγοράς του εν λόγω τεμαχίου ήταν η ενοποίηση των δύο τεμαχίων και η αξιοποίηση του ενιαίου τεμαχίου για τουριστικούς σκοπούς.
Πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι παρά το ότι στην ένορκη του δήλωση προς υποστήριξη της προαναφερθείσας θέσης του ο κ. Μάγος αναφέρει ότι επισυνάπτεται και πρακτικό Γενικής Συνέλευσης των ΅ετόχων της ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ, ΅ε το οποίο φαίνεται καθαρά, ως λέει, ότι οι Λ.Κ.20,000 που ήταν το τίμημα για την αγορά του επίδικου ακινήτου λήφθηκαν ΅ε δάνειο επ' ονό΅ατι των καθ' ων 2, 3, 4, τέτοιο πρακτικό δεν επισυνάπτεται. Όταν δε ρωτήθηκε σχετικά στην αντεξέταση του είπε ότι εκ παραδρομής δεν επισυνάφθηκε και ότι θα το προσκόμιζε στην επόμενη δικάσιμο, πράγμα όμως που τελικά δεν έπραξε.
Προς περαιτέρω υποστήριξη της προαναφερόμενης θέσης του ο κ. Μάγος στην ένορκη του δήλωση ανέφερε ότι για την αγορά του επίδικου τε΅αχίου πληρώθηκε από τον Αλέκο Δημητρίου σύζυγο της Χαραλαμπίας, μιας εκ των καθ' ων η αίτηση 3 και 4, το ποσό των Λ.Κ.3,000 ως προ΅ήθεια σε κτη΅ατο΅εσήτρια. Επισυνάφθηκε δε και αντίγραφο απόδειξης ημερ. 12.9.01. Εδώ να σημειωθεί ότι το εν λόγω έγγραφο το οποίο είναι απόδειξη είσπραξης από κτηματομεσήτρια λέει πράγματι ότι λήφθηκε το ποσό των Λ.Κ.3,000 από τον Αλέκο Δημητρίου αλλά δεν αναφέρει ότι είναι για προμήθεια αλλά ότι λήφθηκε για αγορά του επίδικου ακινήτου και ότι υπόλοιπο ποσό Λ.Κ.22,000 θα πληρωθεί με την τιτλοποίηση περί της 12.9.01. Στην αντεξέταση του σε ερώτηση γιατί ενώ το τίμημα πώλησης του επίδικου ακινήτου ήταν Λ.Κ.20,000 έγινε δάνειο για Λ.Κ.25,000 ο κ. Μάγος ουσιαστικά απέφυγε να απαντήσει λέγοντας ότι αυτό είναι θέμα δικό τους. Σε ερώτηση δε αν με το επιπλέον ποσό των Λ.Κ.5,000 πλήρωσαν και τα κτηματομεσιτικά, απάντησε και πάλι υπεκφεύγοντας ότι δεν θυμάται να πει πόσα πλήρωσαν για μεταβιβαστικά στο Κτηματολόγιο και από πού προήλθαν τα χρήματα.
Όσον αφορά την ανέγερση των 13 διαμερισμάτων στο τεμάχιο 1341 στην ένορκη του δήλωση είπε ότι εργολάβος του συγκροτήματος ήταν οι αιτητές, δυνά΅ει συ΅φωνητικού εγγράφου και έναντι του συ΅πεφωνη΅ένου ποσού των Λ.Κ.250,000. Ανέφερε επίσης ότι το εν λόγω συ΅φωνητικό έγγραφο υπεγράφη από την ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ. Στην αντεξέταση του δέχθηκε ότι αυτό υπογράφτηκε μεταξύ των αιτητών και της ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ στις 26.3.00. Όταν ρωτήθηκε που βρήκε η ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ το ποσό των Λ.Κ.253,551.85 που πλήρωσε στους αιτητές, ως αναφέρεται στην παρ. 5.14.2.13 της διαιτητικής απόφασης απάντησε ότι αυτά τα έδιναν οι καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4 στη ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ για να πληρώσει τα χρέη της εφόσον αυτή ουδέποτε είχε περιουσία και όλη η περιουσία ήταν των καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4 προσωπικά. Σε ερώτηση εάν αυτά όλα τα λεφτά που λέει ότι ο ίδιος και οι αδελφές του πλήρωνα για τη ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ φαίνονται στους λογαριασμούς αυτής, απάντησε «Τι εννοείς; Ότι πλήρωνε η ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ; Βέβαια» και πρόσθεσε ότι κρατούσαν λογιστικά βιβλία. Όταν δε ουσιαστικά ρωτήθηκε γιατί δεν προσκόμισε τους εν λόγω λογαριασμούς στο Δικαστήριο, και ενώ προσκόμισε αρκετά άλλα τεκμήρια που κατά τον ίδιο αποδεικνύουν τις θέσεις του όπως την προαναφερθείσα συμφωνία δανείου, απάντησε ότι δεν το θεώρησε ως στοιχείο για να το παρουσιάσει στο Δικαστήριο.
Στην ένορκη του δήλωση ανέφερε ότι η ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ, ΅έσω των νό΅ι΅ων αντιπροσώπων της προσήλθε σε έγγραφη συ΅φωνία ΅ε αγγλική εταιρεία για την ενoικίαση των διαμερισμάτων που ανεγέρθηκαν στο τεμάχιο 1341 καθώς επίσης και για άλλες διάφορες υπηρεσίες που θα προσέφερε σ' αυτήν η ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ. Σε άλλο όμως σημείο της ένορκης δήλωσης του είπε ότι οι καθ' ων η αίτηση το έτος 2002, ΅έσω της ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ, ενoικίασαν τα αναφερό΅ενα δια΅ερίσ΅ατα στην εν λόγω εταιρεία. Περαιτέρω είπε ότι το ποσό των Λ.Κ.20,000 που ελήφθη από την Ελληνική Τράπεζα ως δάνειο για την αγορά του επίδικου τεμαχίου πληρώθηκε από τους καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4, ΅έσω της ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ από το προϊόν της ενoικίασης των δια΅ερισ΅άτων που ανήγειρε εις το τε΅άχιο 1341. Σε άλλο δε σημείο είπε ότι από το προϊόν της ενοικίασης των εν λόγω διαμερισμάτων πληρώθηκε το ποσό των Λ.Κ.20,000 στις τράπεζες Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος [Κύπρου] Λτδ και Ελληνική Τράπεζα Λτδ, οι οποίες δανειοδότησαν τους καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4. Σε σχέση με την αναφορά του σε δάνειο από την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος [Κύπρου] Λτδ, δεν εξήγησε τι αφορούσε αυτό ενώ όταν ρωτήθηκε γιατί δεν το επισύναψε στην ένορκη δήλωση του απάντησε ουσιαστικά ότι δεν του το ζήτησε ο κ. Γεωργιάδης και ο ίδιος δε το θεώρησε κάτι το σημαντικό και απ' ότι θυμάται και πάλι τα τρία αδέλφια ήταν από κάτω. Εδώ όμως και πάλι προκύπτει εύλογα το ερώτημα γιατί το δάνειο που έγινε από την Ελληνική Τράπεζα, σύμφωνα πάντα με τον μάρτυρα, με χρεώστες του καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4, το θεώρησε σημαντικό και το επισύναψε ενώ το δάνειο από την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος [Κύπρου] Λτδ που επίσης, σύμφωνα με τα λεγόμενα του, έγινε από τους καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4 για τη ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ δεν το θεώρησε σημαντικό.
Περαιτέρω για το ίδιο θέμα της ενοικίασης στην αντεξέταση του δεν είπε ότι τα ενοίκια από τα διαμερίσματα μέχρι το 2007 εισπράττονταν μέσω της ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ από τους καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4 αλλά από τους τελευταίους, οι οποίοι και πλήρωναν το δάνειο που σύναψαν με την Ελληνική Τράπεζα. Παρόλα αυτά τα έγγραφα και τα συμβόλαια ενοικίασης ήταν και πάλι επ' ονόματι της ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ. Παρέπεμψε μάλιστα σχετικά σε τεκμήριο που επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση του όπου φαίνεται ότι τα εν λόγω έγγραφα είναι υπογραμμένα από τη ΔΗΜΑΡΩ κάτω από σφραγίδα της. Δέχθηκε δε ότι στα ενοικιαστήρια έγγραφα υπήρχε το όνομα ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ και είπε ότι αυτό έγινε γιατί σκοπό είχαν να κάνουν μια μεγάλη επέκταση τουριστικών συγκροτημάτων και όλα θα έμπαιναν κάτω από τη ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ. Σε υποβολή ότι η ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ πλήρωνε φόρο για τα ενοίκια από τα διαμερίσματα δεν το δέχτηκε και είπε ότι η ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ είχε χρέη. Σε ερώτηση ποιος πλήρωνε το φόρο είπε ότι δεν πλήρωσαν φόρο στα ενοίκια και ότι πληρώθηκε ένα πολύ μικρό ποσό στο Φ.Π.Α. κατόπιν διαβουλεύσεων του ιδίου με το διευθυντή του Φ.Π.Α. Πάφου. Είπε δε ότι αυτό δεν πληρώθηκε από τη ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ αλλά από τον ίδιο. Είπε ότι ο Φ.Π.Α. για ποσό Λ.Κ.200-300 επιβλήθηκε στη ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ και τα πλήρωσε ο ίδιος. Όταν ρωτήθηκε για τι είδος συναλλαγών επιβλήθηκε αυτό το Φ.Π.Α. ουσιαστικά απέφυγε να απαντήσει συγκεκριμένα αλλά είπε γενικά ότι τον κάλεσε σαν διευθυντή της εταιρείας και συζήτησαν και μπήκε πολύ μικρό ποσό Φ.Π.Α. Σε επόμενη ερώτηση αν δεν του είπε το λόγο που μπήκε το Φ.Π.Α. απάντησε και πάλι υπεκφεύγοντας ότι ο φοροθέτης έκρινε χωρίς να είχε στοιχεία ότι πρέπει να μπει Φ.Π.Α. και όταν ο μάρτυρας του εξήγησε την όλη διαδικασία δέχθηκε ότι δεν έπρεπε να πληρωθεί Φ.Π.Α. Σε επόμενη ερώτηση αν είπε ότι πλήρωσε τελικά ένα πολύ μικρό ποσό, είπε ότι το ποσό αυτό για σκοπούς συμβιβασμού το πλήρωσε ο ίδιος προσωπικά γιατί η εταιρεία δεν είχε περιουσία και στην ίδια απάντηση είπε στη συνέχεια ότι ήταν πολύ - πολύ μικρό το ποσό ενώ συνεχίζοντας είπε ότι δεν θυμάται πόσο και, σε αντίθεση με τα προλεχθέντα του, ακόμα αν το πλήρωσε.
Όσον δε αφορά και πάλι το θέμα ενοικίασης των 13 διαμερισμάτων στην ένορκη του δήλωση αναφέρει ότι η ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ oυδε΅iα κινητή ή ακίνητη περιoυσία κατέχει και δεν ΅πορεί να πληρώσει την απαίτηση των αιτητών. Ενώ όμως από τη μια αναφέρει ότι η αγγλική εταιρεία όλως απροόπτως εγκατέλειψε τα εν λόγω δια΅ερίσ΅ατα στο τέλος του 2007 και έκτοτε τα δια΅ερίσ΅ατα είναι ξενοικίαστα και προσπαθούν οι καθ ων 2, 3 ,4 προσωπικά για την ενοικίασης τους χωρίς σοβαρά αποτελέσ΅ατα καθώς και ότι οι δραστηριότητες της ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ σταμάτησαν επίσης στο τέλος του 2007 από την άλλη αναφέρει ότι αυτά έγιναν το Μάρτιο του 2007 οπόταν η ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ έπαυσε να αντιπροσωπεύει τους καθ' ων η αίτηση 2, 3, και 4. Σε ερώτηση γιατί δεν άφησαν τη ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ να εισπράττει η ίδια τα ενοίκια μετά το 2007 και αντί αυτού τα έπαιρναν προσωπικά, είπε ότι το 2007 η μόνη πελάτης ήταν μια αγγλική εταιρεία η οποία εγκατέλειψε την Κύπρο και έκτοτε ούτε το ρεύμα δε βγαίνει και προσπαθούν μόνοι τους ως ιδιώτες να βρουν πελάτες να πάρουν κάτι, και ότι τα κτίρια είναι προσωπική τους ιδιοκτησία και έχουν το αναφαίρετο δικαίωμα να τη διαχειρίζονται όπως θέλουν.
Τέλος να σημειωθεί ότι όταν στην αντεξέταση του ρωτήθηκε αν υπήρξε οποιαδήποτε γραπτή συμφωνία μεταξύ των καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4 από τη μια και της ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ από την άλλη για οποιοδήποτε θέμα, είπε ότι για να απαντήσει θα πρέπει να διευκρινίσει ο συνήγορος για το θέμα και ότι αν του πει συγκεκριμένα θα απαντήσει. Στην πολύ συγκεκριμένη όμως υποβολή ότι ουδεμία τέτοια γραπτή συμφωνία υπήρξε για οποιοδήποτε θέμα, ενώ σε αρκετές άλλες ερωτήσεις έδινε μακροσκελείς ερωτήσεις, οι οποίες περιλάμβαναν και θέματα για τα οποία δεν ερωτάτο με αρκετές λεπτομέρειες, απάντησε υπεκφεύγοντας ουσιαστικά ότι δεν μπορεί να απαντήσει γιατί δεν είναι συγκεκριμένη η ερώτηση.
Σε σχέση με την μεταβίβαση του επίδικου ακινήτου από τη ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ στους καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4 προσπάθησε να πείσει ότι αυτή δεν έγινε με σκοπό την καταδολίευση των αιτητών. Έτσι στην ένορκη του δήλωση είπε ότι σκοπός της αγοράς του επίδικου τεμαχίου ήταν η ενοποίηση του με το τεμάχιο 1341 και η αξιοποίηση του ενιαίου τεμαχίου για τουριστικούς σκοπούς και για να αποκτηθεί άδεια από τον Οργανισμό Τουρισμού για τα διαμερίσματα στο τεμάχιο 1341 καθότι για να ληφθεί η απαιτού΅ενη άδεια απαιτείται να προστεθούν στο τε΅άχιο 1341 ακό΅η 2,000 πόδια και το ΅όνο τε΅άχιο γης που ήταν διαθέσι΅o προς πώληση ήταν το επίδικο τε΅άχιο. Αναφέρει επίσης ότι κατά ή περί τα τέλη του 2006 οι καθ' ων η αίτηση αποφάσισαν να υλοποιήσουν την αγορά του επίδικου τε΅αχίου και συγκεκρι΅ένα να γίνει η μεταβίβαση αυτού επ' ονό΅ατι των καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4 και α΅έσως να λάβει χώρα η εvoπoίηση των δύο τε΅αχίων για σκοπούς τουριστικής ανάπτυξης. Εδώ όμως να αναφερθεί αρχικά ότι σύμφωνα με τη μαρτυρία του ίδιου είχε γίνει ήδη τουριστική ανάπτυξη εφόσον είχαν ανεγερθεί από το 2001, 13 διαμερίσματα τα οποία μάλιστα από το 2002 μέχρι το 2007 ενοικιάζονταν από αγγλική εταιρεία. Προς υποστήριξη δε της θέσης του αναφορικά με την άδεια από τον Κ.Ο.Τ φαίνεται ότι επισύναψε στην συμπληρωματική του ένορκη δήλωση επιστολή του Κ.Ο.Τ προς τον ίδιο με θέμα την αίτηση για εξασφάλιση πιστοποιητικού καταλληλότητας για το τεμάχιο 1341 με την οποία ο Κ.Ο.Τ τον πληροφορεί ότι για τη δημιουργία οργανωμένων διαμερισμάτων το ελάχιστο απαιτούμενο εμβαδό γηπέδου είναι 3,000 τ.μ. Η εν λόγω όμως επιστολή φέρει ημερομηνία 2.7.10 δηλ. πολύ μετά ακόμη και την επίδικη μεταβίβαση και προφανώς αυτό δεν ήταν σε γνώση των καθ' ων η αίτηση ούτε κατά την αγορά του επίδικου ακινήτου ούτε όταν, ως αναφέρει, αποφάσισαν το 2006 την υλοποίηση της ενοποίησης. Φαίνεται λοιπόν ότι το πιο πάνω αποτελεί εκ των υστέρων σκέψη για να πεισθεί το Δικαστήριο για το καλόπιστο της μεταβίβασης. Σε άλλο σημείο της αντεξέτασης του είπε ότι ο λόγος που έπρεπε να ενοποιηθούν τα δυο τεμάχια είναι γιατί σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία για να πάρεις άδεια από τον ΚΟΤ πρέπει το κτήμα να είναι πάνω από 3,000 τ.μ. όμως το κτήμα στην προκειμένη ήταν 2,848 τ.μ. Προς υποστήριξη της θέσης του παρουσίασε το τεκμήριο 5. Πρόκειται για επιστολή του Επαρχιακού Λειτουργού Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως Πάφου προς «Χαραλαμπία Χρυσοστόμου Μάγου και άλλοι» με θέμα το καθαρό εμβαδό του τεμ. 757 του Φ./Σχ. 35/59 στον Κάθηκα. Πληροφορεί δε η επιστολή, αναφορικά με επιστολή των κυρίων στους οποίους απευθύνεται ημερ. 9.7.10, ότι το καθαρό εμβαδό του πιο πάνω τεμαχίου μετά την αφαίρεση του τμήματος που επηρεάζεται από τη διεύρυνση των δρόμων, υπολογιζόμενο γραφικά, θα είναι περίπου 2,848 τ.μ. Πέραν λοιπόν του ότι, ως αναφέρεται, η επιστολή την οποία έστειλαν οι καθ' ων η αίτηση ήταν ημερ. 9.7.10 το τεκμήριο 5 φέρει ημερ. 2.8.10 δηλ. επίσης αρκετά μεταγενέστερη ακόμη και της μεταβίβασης του επίδικου ακινήτου κάτι που επίσης καταδεικνύει ότι αποτελεί εκ των υστέρων σκέψη.
Στην ένορκη του δήλωση συνεχίζει σχετικά ότι η εvoπoίηση του τε΅αχίου 1341 επί του επίδικου ήταν οικονο΅ικά ασύ΅φορη καθ' ότι έπρεπε να πληρωθούν ΅εγάλα χρη΅ατικά ποσά ανερχό΅ενα σε 158,800 για την ΅εταβίβαση του τε΅αχίoυ 1341 στη ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ και ότι οι οικοδο΅ικές και πολεοδομικές άδειες ήταν επ' ονό΅ατι των καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4 για το τε΅άχιο 1341 στο oπoίo βρίσκονταν τα δια΅ερίσ΅ατα. Για την υλοπoίηση των πιο πάνω σκοπών, οι καθ' ων η αίτηση, συνεχίζει, ΅ε καλή τη πίστη και ΅ε διαφάνεια και ειλικρίvεια προχώρησαν στην ΅εταβίβαση του επίδικου ακινήτου επ' ονόματι των καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4 στις 22.11.06. Στην αντεξέταση του είπε σχετικά ότι η αρχική πρόθεση ήταν να ενοποιήσουν τα δυο τεμάχια στο όνομα της ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ. Σε ερώτηση πότε άλλαξαν γνώμη απάντησε ουσιαστικά ότι αυτό έγινε γύρω στο 2006 όταν του είπαν από το Κτηματολόγιο ότι για να ενοποιηθούν στο όνομα της εταιρείας θα έπρεπε να πληρώσει 130,000 φόρο μεταβίβασης. Περαιτέρω όταν ρωτήθηκε σε σχέση με την αγορά του επίδικου ακινήτου που ανέφερε στην ένορκη του δήλωση ότι αποφασίσθηκε να υλοποιηθεί είπε αρχικά ότι αναφερόταν στην αγορά του επίδικου τεμαχίου από τη ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ το 2001 ενώ σε άλλο σημείο είπε ότι στην εν λόγω αγορά πωλητής είναι η ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ και αγοραστής η οικογένεια του προφανώς αναφερόμενος στην επίδικη μεταβίβαση. Σε επόμενη ερώτηση γιατί τότε δήλωσαν δωρεά απάντησε ότι αυτό έγινε γιατί οι καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4 πλήρωσαν τα χρήματα, τα πρώτα που ήταν δικά τους ισχυριζόμενος ουσιαστικά ότι υπήρχε κάποιο αντάλλαγμα. Σε ερώτηση αν δηλαδή η θέση του ως δικηγόρος για 42 χρόνια είναι ότι μεταξύ της ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ από τη μια και των καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4 από την άλλη υπάρχει φυσική αγάπη και στοργή είπε ότι η εταιρεία είναι ιδιωτικού δικαίου, μέτοχοι της και διοικητικό συμβούλιο της είναι η οικογένεια του. Όταν του επαναλήφθηκε η ερώτηση ουσιαστικά απάντησε αρνητικά. Σε ερώτηση εάν μια εταιρεία που έχει χρέος μπορεί να κάνει δωρεές ακινήτων στους μετόχους της, απάντησε ότι η ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ το 2006 δε χρωστούσε σε κανένα και για να πείσει για αυτό, παρά το ότι γνώριζε ότι στο μεταξύ είχε εκδοθεί εναντίον της εν λόγω εταιρείας η πιο πάνω αναφερόμενη διαιτητική απόφαση με την οποία αποφασίσθηκε ότι χρωστούσε στους αιτητές συγκεκριμένα ποσά, είπε ότι το εν λόγω χρέος έγινε τελεσίδικο το 2010 μετά από την απόφαση του Εφετείου. Όταν ρωτήθηκε αν τελικά για τη μεταβίβαση του επίδικου ακινήτου από τη ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ στους καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4 υπήρχε αντάλλαγμα, έδωσε τη μη πειστική απάντηση ότι υπήρχε γιατί τα χρήματα που έδωσαν για την αγορά του μικρού κτήματος ήταν δικά τους και γι' αυτό έγινε η μεταβίβαση στο όνομα τους ενώ πριν είπε ότι έγινε για λόγους ενοποίησης των δύο τεμαχίων. Πρόσθεσε δε ότι μέτοχοι και διοικητικό συμβούλιο ήταν οικογένεια ενώ στη συνέχεια δέχθηκε ότι δεν υπήρχε οποιοδήποτε αντάλλαγμα. Σε επόμενη ερώτηση γιατί τότε δήλωσαν ότι έγινε δωρεάν έδωσε τη μη πειστική απάντηση «Αφού έγινε δωρεά. Δεν είπα ότι πληρώσαμε τη ΔΗΜΑΡΩ το 2006». Από τα πιο πάνω φαίνεται λοιπόν η ασυνέπεια της όλης θέσης του μάρτυρα εφόσον από τη μια λέει ότι έγινε δωρεά του επίδικου ακινήτου γιατί οι καθ ων 2, 3 και 4 είχα δώσει το τίμημα αγοράς του ενώ από την άλλη ότι έγινε για να γίνει ενοποίηση με σκοπό την τουριστική ανάπτυξη και για να αποφευχθεί η πληρωμή ψηλής φορολογίας αν μεταβιβαζόταν το τεμάχιο 1341 στη ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ.
Σε ερώτηση αφού σκοπός ήταν η ενοποίηση των δυο τεμαχίων γιατί δεν δώρησαν οι ίδιοι το άλλο τεμάχιο στη ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ και να τα ενοποιήσουν είπε, προφανώς υποδεικνύοντας ότι έδρασαν με βάση τα συμφέροντα των καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4, ότι το δικό τους κτήμα ήταν πέραν του ενός εκατομμυρίου ευρώ ενώ το επίδικο ήταν αξίας 20,000 και διερωτήθηκε εάν είναι σωστό να μεταφερθεί το μεγάλο κτήμα στο μικρό και είπε αλλάζοντας και πάλι το ύψος της απαιτούμενης φορολογίας, ότι κατά δεύτερο έπρεπε να πληρωθούν Λ.Κ.140,000 μεταβιβαστικά για να γίνει αυτό και έτσι θεώρησαν ότι έπρεπε να μεταφέρουν το μικρό κτήμα στο μεγάλο και γι' αυτό έγιναν οι αιτήσεις στην Πολεοδομία για ενοποίηση των δυο σε ένα και το Τμήμα Πολεοδομίας και Χωροταξίας το έχει εγκρίνει. Εδώ όμως θα πρέπει να σημειωθεί ότι προς ενίσχυση της θέσης του αυτής κατατέθηκε προφανώς το τεκμήριο 6. Αυτό αποτελεί γνωστοποίηση χορήγησης πολεοδομικής άδειας από το Επαρχιακό Γραφείο Πολεοδομίας Πάφου, με αίτητη την «Χαραλαμπία Δημητρίου και άλλοι», στην αίτηση ΠΑΦ/00183/2011 με περιγραφή ανάπτυξης «Ενοποίηση 2 τεμαχίων σε ένα για τεμ. 1341 στο Κάθηκα». Επίσης αναφέρει ότι η πολεοδομική αρχή με την γνωτοποίηση αυτή εγκρίνει την αίτηση για πολεοδομική άδεια για την ανάπτυξη που αναφέρεται πιο πάνω και που περιγράφεται λεπτομερώς στην αίτηση που υποβλήθηκε, με βάση τα σχέδια που έχουν εγκριθεί και με την προϋπόθεση τηρήσεως των όρων του παραρτήματος που επισυνάπτεται. Στη 2η και 3η σελίδα αναφέρονται οι όροι χορηγήσεως της άδειας. Στον όρο 13 αναφέρεται «Τα τεμάχια στα οποία αναφέρεται η παρούσα πολεοδομική άδεια να ενοποιηθούν και να εγγραφούν σε ένα τίτλο ιδιοκτησίας». Όμως το εν λόγω τεκμήριο το οποίο υπογράφεται για Επαρχιακό Λειτουργό Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως Πάφου φέρει ημερομηνία 17.3.11 ενώ περαιτέρω αναφέρει και ως ημερομηνία λήψης της σχετικής αίτησης την 2.3.11, που επίσης είναι αρκετά μεταγενέστερες ημερομηνίες ακόμη και από την επίδικη δωρεά-μεταβίβαση. Προκύπτει λοιπόν εύλογα το ερώτημα, το οποίο και ελέγχει την πειστικότητα της θέσης αυτής, γιατί αν πρόθεση των καθ' ων η αίτηση ήταν η ενοποίηση των δύο τεμαχίων, για την οποία έγινε η επίδικη μεταβίβαση το 2006, η σχετική αίτηση φέρει ημερομηνία λήψης, έγινε δηλ., πέντε χρόνια αργότερα;
Στην ένορκη του δήλωση ανέφερε ότι οι αιτητές καταχώρησαν την αίτηση διαιτησίας, ότι η καθ' ης η αίτηση έλαβε ΅έρος σε αυτήν καταχωρώντας υπεράσπιση, αρνού΅ενη ότι oφείλει οποιοδήποτε ποσό χρη΅άτων στους αιτήτες και συνά΅α ανταπαιτούσε το ποσό των Λ.Κ.209,200 για ζημιές τις οποίες υπέστη λόγω κακοτεχνιών παραλείψεων, καθυστερήσεως κ.τ.λ. Κατά την αντεξέταση του δέχθηκε ότι ένα μέρος της διαιτητικής απόφασης τους κοινοποιήθηκε με επιστολή του διαιτητή ημερομηνίας 14.12.05 και πρόσθεσε ότι το δεύτερο μέρος της απόφασης για το ποσό τους τόκους και τα έξοδα τους κοινοποιήθηκε μετά από 2- 3 μήνες καθώς και ότι η ανταπαίτηση της ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ απορρίφθηκε. Εδώ να σημειωθεί ότι στην ένορκη του δήλωση αναφέρει ότι ο διαιτητής εξέδωσε την απόφαση του στις 13.4.06. Από τα πιο πάνω προκύπτει, εν πάση περιπτώσει, ότι η εν λόγω διαιτητική απόφαση είχε γνωστοποιηθεί και ήταν εις γνώση των καθ' ων η αίτηση από τότε.
Στην αντεξέταση του συμφώνησε ότι η ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ ΛΤΔ ουδέν ποσό πλήρωσε έναντι των ποσών της διαιτητικής απόφασης. Όταν ρωτήθηκε ουσιαστικά αν συμφωνεί ότι η ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ ούτε εξασφάλισε τους αιτητές με οποιοδήποτε τρόπο είπε ότι μέχρι τον Νοέμβριο του 2011 βρίσκονταν ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου για την έφεση που είχε καταχωρήσει η ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ για ανατροπή της απόφασης του Ε.Δ Λευκωσίας για εγγραφή της διαιτητικής απόφασης, υπήρχε μία συνεχής διαμάχη στα Δικαστήρια μεταξύ αυτής και της αιτήτριας η οποία έληξε με την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου και η αιτήτρια αμέσως καταχώρησε εναντίον της ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ στο Ε.Δ. Λευκωσίας την αίτηση διάλυσης 289/10 στα πλαίσια της οποίας στις 2.2.11 εκδόθηκε απόφαση του Δικαστηρίου για διάλυση της εταιρείας. Εδώ να σημειωθεί ότι η απάντηση του μάρτυρα σε σχέση με τις διαδικασίες και τις ημερομηνίες περιέχει αρκετές ανακρίβειες. Συγκεκριμένα η έφεση στην οποία αναφέρεται είναι προφανώς η Πολ. Έφεση 240/07 με την οποία προσβαλλόταν η απόφαση του Ε.Δ. Πάφου ημερ. 17.9.07 με την οποία απορρίφθηκε η Γενική Αίτηση 103/06 της ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ για ακύρωση της προαναφερόμενης διαιτητικής απόφασης. Περαιτέρω η απόφαση στην Πολ. Έφεση 240/07 εκδόθηκε στις 19.2.10 και όχι το Νοέμβριο του 2011. Στη συνέχεια ο κ. Μάγος δέχθηκε ότι δεν πληρώθηκε οποιοδήποτε ποσό χρημάτων και πρόσθεσε ότι ουδέποτε ζητήθηκε από την αιτήτρια οποιαδήποτε εξασφάλιση πλην της άμεσης καταβολής του ποσού. Όταν του επαναλήφθηκε όμως η ερώτηση απάντησε μη πειστικά ότι δεν τα εξασφάλισε και ο λόγος ήταν ότι η ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ καμία περιουσία κινητή ή ακίνητη έχει στην κατοχή της και ο δεύτερος λόγος είναι ότι οι αιτητές προχώρησαν σε αίτηση και διέλυσαν την εταιρεία. Σε ερώτηση πώς θα πληρωθούν τα χρέη της ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ απάντησε ότι αυτό έπρεπε να το σκεφτεί ο συνήγορος που έκαμε αίτηση διάλυσης της. Προσπάθησε δηλ. να πείσει ότι ένας από τους λόγους που η ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ δεν εξασφάλισε τους αιτητές ήταν ότι αυτοί πέτυχαν την έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης της. Σε ερώτηση εφόσον αποξένωσε την περιουσία της ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ ΛΤΔ πώς αυτή θα πλήρωνε τα χρέη της είπε, παρά το ότι ήταν συνεχώς η θέση του ότι η εν λόγω εταιρεία δεν είχε οποιαδήποτε άλλη κινητή ή ακίνητη περιουσία, ότι αυτή πλην των δυο πελατών του συνηγόρου σε κανένα δεν όφειλε. Οι εν λόγω δικαιολογίες όμως είναι εμφανώς μη πειστικές εφόσον από τη μια δεν είναι λογικό να ζητείτο από την ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ οποιαδήποτε εξασφάλιση εφόσον δεν είχε οποιαδήποτε άλλη περιουσία πλην του επίδικου ακινήτου ενώ από την άλλη, ως ο ίδιος ανέφερε, οι εργασίες της ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ σταμάτησαν το 2007 και συνεπώς η διάλυση της μεταγενέστερα δεν είχε οποιαδήποτε επίδραση στην μη εξασφάλιση των αιτητών. Στην αντεξέταση του δέχθηκε ότι στην εν λόγω αίτηση διάλυσης (τεκμήριο 2) ο ίδιος ήταν δικηγόρος της ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ και την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση την έκανε ο γιός του. Σε ερώτηση γιατί ανέχθηκε στην ένορκη δήλωση του γιου του να αναφέρει ουσιαστικά ότι η ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ εξασφαλίζει τη διαιτητική απόφαση, ενώ πριν είπε ότι δεν εξασφαλίστηκε η αιτήτρια, έδωσε τη μη πειστική απάντηση ότι η ένορκη δήλωση είναι του γιου του, ο οποίος είναι δικηγόρος και χειρίστηκε την αίτηση διάλυσης και ο ίδιος δεν μπορεί να ερμηνεύσει το λόγο αλλά η πραγματικότητα είναι ότι η ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ δεν πρόσφερε το οφειλόμενο ποσό αλλά ούτε και ήρθε σε συνεργασία με τον κ. Α. Γεωργιάδη για εξασφάλιση του ποσού. Στη συνέχεια όμως δέχθηκε ότι ο ίδιος υπέγραψε την εν λόγω ένσταση και επανέλαβε ότι δεν προσφέρθηκε η ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ να πληρώσει τους αιτητές, δεν προσφέρθηκε οποιαδήποτε εξασφάλιση της διαιτητικής απόφασης ούτε προτάθηκε να πληρωθεί το ποσό της γιατί μέχρι το Νοέμβριο του 2011 υπήρξε αυτή όλη διαδικασία στα Δικαστήρια και συνάμα η ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ δεν είχε στην ιδιοκτησία ή στην κατοχή της οποιαδήποτε κινητή ή ακίνητη περιουσία. Εδώ να σημειωθεί ότι ένας από τους λόγους της ένστασης την οποία, ως προαναφέρθηκε, δέχθηκε ότι υπέγραψε ο ίδιος, ήταν ότι η ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ ήταν πάντα «έτοιμη και πρόθυμη να εξασφαλίσει το προϊόν της απόφασης στην αγωγή 209/06 του Ε.Δ. Πάφου». Σε ερώτηση γιατί ανέχθηκε τον προαναφερόμενο ισχυρισμό του γιου του στην ένορκη δήλωση εφόσον γνωρίζει ότι ήταν ψέμα απάντησε, ουσιαστικά υπεκφεύγοντας ότι είναι συνεπέστατος ότι η ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ δεν είχε κινητή ή ακίνητη περιουσία στην κατοχή ή ιδιοκτησία της, δεν προσφέρθηκε να πληρώσει ή να εξασφαλίσει το ποσό της διαιτητικής απόφασης. Σε ερώτηση πως εκδήλωσαν την ετοιμότητα και προθυμία να εξασφαλίσουν το προϊόν της απόφασης με βάση τον πιο πάνω αναφερόμενο λόγο ένστασης απάντησε και πάλι υπεκφεύγοντας ότι είναι σαφέστατος και ότι ο συνήγορος συγχύζει τους διοικητικούς συμβούλους με την εταιρεία, η οποία ούτε είχε ούτε έχει. Είπε δε περαιτέρω για να δικαιολογήσει τα πιο πάνω, αποδεχόμενος στην ουσία ότι δεν ανταποκρίνονταν στην πραγματικότητα, ότι το αν μπήκαν αυτές οι δύο παράγραφοι δεν είχε συζητηθεί ενώπιον του Δικαστηρίου θέμα εξασφάλισης της διαιτητικής απόφασης αφού η εταιρεία δεν είχε περιουσία. Σε ερώτηση αν δηλαδή είναι η θέση του ότι η ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ ουδέποτε ήταν σε θέση να εξασφαλίσει το ποσό της διαιτητικής απόφασης απάντησε ότι η εταιρεία είχε οικονομική ευχέρεια μέχρι το 2004 που είχε ενοικιασμένα τα διαμερίσματα. Εδώ να υπομνησθεί ότι στην ένορκη του δήλωση ανέφερε ότι τα διαμερίσματα σταμάτησαν να ενοικιάζονται το 2007 ενώ περαιτέρω, ως προαναφέρθηκε, είπε ότι τα ενοίκια τα εισέπρατταν οι καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4 και με αυτά πλήρωναν το δάνειο που έκαναν για την αγορά του επίδικου ακινήτου. Σε ερώτηση ουσιαστικά εάν μέχρι το χρόνο πριν φύγει η αγγλική εταιρεία που ενοικίαζε τα διαμερίσματα, η ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ ήταν σε θέση να εξασφαλίσει το χρέος της στην αιτήτρια απάντησε ότι η εταιρεία μπορούσε πριν το 2007 αλλά πέρασαν από συμπληγάδες Δικαστήρια και στο Ε.Δ Πάφου και στο Ανώτατο Δικαστήριο και στο Ε.Δ Λευκωσίας γιατί πίστευαν και πιστεύουν ότι είχαν δίκαιο.
Σε υποβολή ότι η δωρεά από τη ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ ΛΤΔ στους καθ' ων 2, 3 και 4 έγινε μετά την έκδοση της διαιτητικής απόφασης απάντησε ουσιαστικά ότι δεν το αμφισβητεί αυτό αλλά πρόσθεσε ότι η οφειλή προς την αιτήτρια έγινε τελεσίδικη το 2010 μετά την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου και ότι κατά το χρόνο έκδοσης του διατάγματος διαιτησίας έγινε αίτηση στο Επαρχιακό Δικαστήριο για μη εγγραφή της διαιτητικής απόφασης, καθότι υπήρχε ισχυρισμός ότι αυτή δεν ήταν ορθή. Δεν δέχθηκε ότι έγινε αποξένωση της περιουσίας της ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ από τον ίδιο και είπε ουσιαστικά ότι τίποτε δεν την εμπόδιζε να μεταβιβάσει το κτήμα εφόσον η απόφαση ότι οφείλει έγινε το 2010 στο Ανώτατο Δικαστήριο και γι' αυτό ουδεμία δόλια μεταβίβαση έγινε για να στερήσουν το δικαίωμα οποιουδήποτε που έχει να λαμβάνει. Προσπαθώντας δε να πείσει για το «τελεσίδικο» της εξ αποφάσεως οφειλής το 2010 επιχειρηματολόγησε ουσιαστικά αλλά μη πειστικά ότι απόδειξη δικαίωσης της θέσης τους ότι η διαιτητική απόφαση δεν ήταν ορθή είναι ότι το Επαρχιακό Δικαστήριο δικαίωσε εν μέρει τη θέση τους όσον αφορά τους τόκους και το Ανωτάτο Δικαστήριο υιοθέτησε το μέρος αυτό αλλά η απόφαση του είναι ότι δικαίωσε το Επαρχιακό Δικαστήριο δηλαδή την απόφαση του Δικαστηρίου και όχι του διαιτητή.
Τέλος σε ερώτηση γιατί δεν φρόντισαν πριν κάνουν τη δωρεά του επίδικου τεμαχίου να εξασφαλίσει η ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ το χρέος της προς τους αιτητές, εφόσον η δωρεά έγινε μετά που έλαβαν γνώση της διαιτητικής απόφασης, είπε ότι διαφωνούσε ριζικά με τη διαιτητική απόφαση και γι' αυτό έφτασαν μέχρι το Ανώτατο Δικαστήριο και ότι επίσης είχαν ανταπαίτηση. Σε ερώτηση αν δηλαδή δεν θέλουν να πληρώσουν τη διαιτητική απόφαση, απάντησε «Σίγουρα όχι. Αφού φτάσαμε μέχρι το Ανώτατο Δικαστήριο σημαίνει ότι δεν δεχόμασταν την απόφαση του διαιτητή».
Ως εκ των άνω η όλη ουσιαστικά θέση του κ. Μάγου ότι η καθ' ης αίτηση 1, η οποία είναι μια αυτοτελής, αυθύπαρκτη νομική οντότητα, προχώρησε στη δωρεά, δηλ. χωρίς κανένα αντάλλαγμα, του επίδικου ακινήτου στους καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4, για να υλοποιήσουν στην ουσία μια ενοποίηση των δύο τεμαχίων με τέτοιο τρόπο ώστε να αποφευχθεί η πληρωμή υψηλού φόρου μεταβίβασης, παρά το ότι οι καθ' ων η αίτηση γνώριζαν την ύπαρξη της διαιτητικής απόφασης που είχαν εξασφαλίσει οι αιτητές, με την οποία διαφωνούσαν και την οποία δεν ήθελαν να πληρώσουν και ενώ, ως καθόλη τη μαρτυρία του ο καθ' ου η αίτηση 2 φρόντιζε να τονίζει, η καθ' ης η αίτηση 1 δεν είχε οποιαδήποτε άλλη κινητή ή ακίνητη περιουσία για να εξασφαλίσει τους αιτητές, εμφανώς δεν πείθει ως προς το ότι η εν λόγω ενέργεια δεν έγινε με σκοπό να παρεμποδιστούν οι αιτητές από του να ικανοποιηθούν για το εξ αποφάσεως χρέος που είχε έναντι τους η καθ' ης η αίτηση 1.
Ενόψει λοιπόν όλων των ανωτέρω η μαρτυρία του κ. Μάγου, πέραν από το μέρος αυτής που ως προαναφέρθηκε αποτελεί ουσιαστικά κοινό έδαφος μεταξύ των διαδίκων, δεν γίνεται δεκτή και απορρίπτεται.
Πριν προχωρήσω στην εξέταση της ουσίας της αίτησης κρίνω ότι πρέπει πρώτα να εξετάσω τη θέση των καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4 ότι το παρόν Δικαστήριο στερείται κατά τόπον αρμοδιότητας εκδίκασης της παρούσας αίτησης. Η εν λόγω θέση εδράζεται ουσιαστικά, σύμφωνα με τους καθ΄ ων η αίτηση 2, 3 και 4 στο ότι το εγγεγραμμένο γραφείο της καθ' ης αίτηση 1 βρίσκεται στη Λευκωσία. Να σημειωθεί ότι η θέση αυτή δεν εγέρθηκε με την ένσταση των καθ' ων η αίτηση αλλά εγείρεται για πρώτη φορά στις τελικές αγορεύσεις αυτών. Έχει όμως νομολογηθεί ότι η κατά τόπον αρμοδιότητα του Δικαστηρίου, αποτελεί προϋπόθεση έγκυρης ανάληψης δικαιοδοσίας και κατ' επέκταση το θέμα μπορεί να εγερθεί σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας ακόμα και αυτεπάγγελτα από το ίδιο το Δικαστήριο (βλ. Θεοχάρους ν. Παστελλή (1993) 1 Α.Α.Δ. 240 και Κουκούνη κ.α. ν. Νικολάου κ.α. (2003) 1Γ Α.Α.Δ. 1766). Σε σχέση με το θέμα αυτό λοιπόν ως εγείρεται στην παρούσα πρέπει να λεχθούν τα ακόλουθα:
Η θέση αυτή των καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4 πιο συγκεκριμένα, ως συνάγεται μέσα από την αγόρευση αυτών, στηρίζεται στον ορισμό της «αγωγής» στο άρθρο 2 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 και στα όσα έχουν λεχθεί σχετικά στις αποφάσεις Εις Πτώχευση: ’ντρη Κολοκασσίδου (1994) 1 Α.Α.Δ. 87 και Αναφορικά με την Εταιρεία Τ & Μ Οικονόμου & Υιός Λτδ, Πολ. Έφεση 13/2011, ημερ. 31.1.2011. Θα πρέπει όμως να σημειωθεί ότι οι εν λόγω υποθέσεις αφορούσαν η μεν πρώτη διαδικασία αίτησης πτώχευσης, η μεν δεύτερη αίτηση έκδοσης διατάγματος εκκαθάρισης εταιρείας. Η κατά τόπον δε αρμοδιότητα του Δικαστηρίου για τις προαναφερόμενες διαδικασίες προβλέπεται στο άρθρο 88 του περί Πτωχεύσεως Νόμου Κεφ. 5 και στο άρθρο 209(1) του περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113 αντίστοιχα. Η υπό εξέταση αίτηση όμως προβλέπεται στα Μέρη VIII και IX του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.6 και δεν έχει καμία σχέση με αίτηση διάλυσης της καθ' ης η αίτηση 1, διαδικασία που άλλωστε έχει γίνει και περατωθεί ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, το οποίο ήταν και το κατά τόπον αρμόδιο για έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης της.
Σύμφωνα με το άρθρο 2 του Κεφ. 6 «Δικαστήριο σημαίνει το Δικαστήριο ενώπιον του οποίου εγείρεται η αγωγή, στην οποία υποβάλλεται οποιαδήποτε αίτηση ή εκδίδεται διάταγμα ή οποιοδήποτε ένταλμα, ή το Ανώτατο Δικαστήριο, ή οποιοδήποτε Δικαστή αυτού αντίστοιχα». Περαιτέρω σύμφωνα με το άρθρο 2 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 «αγωγή» σημαίνει πολιτική διαδικασία που άρχεται με κλητήριο ένταλμα ή κατά τέτοιο άλλο τρόπο ως καθορίζεται από διαδικαστικό κανονισμό. Ο ίδιος ορισμός δίδεται ουσιαστικά και στη Δ.1 Θ.2 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών.
Η υπό εξέταση αίτηση καταχωρήθηκε στο φάκελο της κυρίως αίτησης στην παρούσα. Με την κυρίως αίτηση, ως έχει προαναφερθεί, ζητείτο άδεια εκτέλεσης και/ή εγγραφής, ως δικαστικής απόφασης, της διαιτητικής απόφασης, η οποία εκδόθηκε στη διαιτησία ΅εταξύ των αιτητών και της ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ ΛΤΔ. Η κυρίως αίτηση αποτελούσε ουσιαστικά εναρκτήρια κλήση και στηριζόταν και στο άρθρο 21 του περί Διαιτησίας Νόμου όπου προβλέπεται ότι διαιτητική απόφαση δύναται με άδεια του Δικαστηρίου, να εκτελεσθεί κατά τον ίδιο τρόπο όπως δικαστική απόφαση ή διάταγμα με την ίδια ισχύ και σε τέτοια περίπτωση δύναται να καταχωρηθεί δικαστική απόφαση με περιεχόμενο εκείνο της διαιτητικής. Η εναρκτήρια κλήση αποτελεί αναμφίβολα τρόπο με τον οποίο αρχίζει πολιτική διαδικασία και συνεπώς εμπίπτει κατά την κρίση μου στην έννοια της αγωγής του άρθρου 2 του Ν.14/60.
Με δεδομένο λοιπόν ότι η υπό εξέταση αίτηση υποβλήθηκε στην κυρίως αίτηση, η οποία εμπίπτει στην έννοια της αγωγής και η οποία έχει εγερθεί ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, κρίνω ότι το παρόν Δικαστήριο έχει και την κατά τόπον αρμοδιότητα εκδίκαση της. Ως εκ των άνω η αντίθετη θέση των καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4 δεν ευσταθεί και απορρίπτεται.
Όσον αφορά τώρα την ουσία της αίτησης πρέπει να λεχθεί ότι από τη μαρτυρία που έχει γίνει δεκτή προκύπτουν τα ακόλουθα:
Η δωρεά και η μεταβίβαση του επίδικου ακινήτου από την καθ' ης η αίτηση 1 στους καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4, οι οποίοι ήταν και οι μόνοι διοικητικοί σύμβουλοι και μέτοχοι αυτής έγινε στις 22.11.06. Επρόκειτο ουσιαστικά για μεταβίβαση ακινήτου από εταιρεία στους μετόχους αυτής χωρίς οποιοδήποτε αντάλλαγμα. Η καθ' ης η αίτηση 1 δεν είχε άλλη κινητή ή ακίνητη περιουσία. Δηλ. το επίδικο ακίνητο ήταν η μόνη της περιουσία. Η πράξη δε αυτή έγινε τόσο μετά την έκδοση και γνωστοποίηση στην καθ' ης η αίτηση 1 της διαιτητική απόφασης η΅ερ.14.12.05 και 13.4.06, την οποία εξασφάλισαν οι αιτητές εναντίον της, όσο και μετά την καταχώρηση της κυρίως αίτησης στην παρούσα (στις 31.7.06) με την οποία οι αιτητές ζητούσαν άδεια εκτέλεσης ως απόφασης της προαναφερόμενης διαιτητικής απόφασης και/ή όπως αυτή εγγραφεί ως δικαστική απόφαση. Στις 27.11.08 στην παρούσα Γενική Αίτηση εκδόθηκε διάταγμα ΅ε το οποίο το Δικαστήριο έδωσε άδεια να εκτελεστεί ως απόφαση η ως άνω διαιτητική απόφαση ΅ε τη διαφοροποίηση αναφορικά με την απόφαση ημερ. 14.12.05, η οποία θα ίσχυε ως είχε τροποποιηθεί από το Δικαστήριο, με την απόφαση ημερ. 17.9.07, η οποία εκδόθηκε στα πλαίσια της Γενικής Αίτησης 103/07. Διατάχθηκε επίσης όπως η ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ πληρώσει 1,500 έξοδα της κυρίως αίτησης, πλέον ΦΠΑ καθώς και η αναστολή εκτέλεσης της απόφασης ΅έχρι την εκδίκαση της Πολιτικής Έφεσης 240/07, στην οποία εκδόθηκε απόφαση στις 19.2.10. Φαίνεται λοιπόν από τα πιο πάνω ότι η εν λόγω δωρεά και μεταβίβαση έγινε μετά την γένεση της αστικής ευθύνης της καθ' ης η αίτηση 1 έναντι των αιτητών και μετά την καταχώρηση της αίτησης για εγγραφή της διαιτητικής απόφασης ως δικαστικής απόφασης.
Ενόψει των ανωτέρω, σύμφωνα με το άρθρο 91Α(2) του Κεφ. 6, τεκμαίρεται ότι η δωρεά και μεταβίβαση του επίδικου ακινήτου έγινε με σκοπό την καταδολίευση του εξ αποφάσεως πιστωτή δηλ. των αιτητών. Το τεκμήριο αυτό, ως έχει προαναφερθεί, είναι μαχητό. Δηλ. μπορεί να ανατραπεί με σχετική μαρτυρία περί του αντιθέτου. Ως έχει όμως προαναφερθεί η μαρτυρία του καθ' ου η αίτηση 2 και ιδιαίτερα το μέρος αυτής που υποστήριζε ότι η δωρεά δεν έγινε με σκοπό την καταδολίευση της αιτήτριας, για τους λόγους που εξηγήθηκαν ανωτέρω, δεν έγινε δεκτή. Περαιτέρω από το σύνολο της υπόλοιπης μαρτυρίας δεν συνάγεται ότι η εν λόγω δωρεά και μεταβίβαση δεν έγινε με σκοπό την καταδολίευσης των αιτητών. Ως εκ των άνω το προαναφερόμενο τεκμήριο δεν έχει ανατραπεί. Συνεπώς έχει αποδειχθεί ότι η δωρεά και μεταβίβαση του επίδικου ακινήτου από την καθ' ης η αίτηση 1 στους καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4 έγινε με σκοπό την καταδολίευση των αιτητών (εξ αποφάσεως πιστωτών) και την παρεμπόδιση αυτών να ικανοποιηθούν για το εξ αποφάσεως χρέος της καθ' ης αίτηση 1 προς αυτούς.
Πριν καταλήξω στην παρούσα θα πρέπει να λεχθεί ότι οι λοιποί λόγοι ένστασης των καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4, ως φαίνεται και από τις αγορεύσεις αυτών, δεν προωθήθηκαν και συνεπώς θεωρώ ότι εγκαταλείφθηκαν.
Ως εκ των άνω κρίνω ότι η αίτηση επιτυγχάνει. Συνεπώς εκδίδεται:
1. Διάταγ΅α ΅ε το οποίο κηρύσσεται άκυρη η δωρεά και μεταβίβαση, του ακινήτου ΅ε αρ. εγγραφής 9863, Φυλ./Σχεδ. 35/59, τε΅άχιο 87 στην τοποθεσία Κάτω Φρακτή στο χωρίο Κάθικας της Επαρχίας Πάφου, η οποία έγινε στις 26.11.06 με τον φάκελο του Επαρχιακού Κτη΅ατολογικού Γραφείου Πάφου Δ.1984, από την εταιρεία ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ ΛΤΔ στα ονόματα των Ανδρέα Χρυσοστό΅ου Μάγου, Χαραλα΅πίας Αλέκου Δη΅ητρίου και Ηρώς Αντώνη Ρωσσίδου.
2. Διάταγ΅α ΅ε το οποίο διατάσσεται η επανεγγραφή του ακινήτου ΅ε αρ. εγγραφής 9863, Φυλ./Σχεδ. 35/59, τε΅άχιο 87 στην τοποθεσία Κάτω Φρακτή στο χωρίο Κάθικας της Επαρχίας Πάφου, στο όνο΅α της ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ ΛΤΔ και η εγγραφή του εξ αποφάσεως χρέους ως επιβάρυνσης επί του εν λόγω ακινήτου.
Τέλος τα έξοδα της αίτησης όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο επιδικάζονται υπέρ των αιτητών και εναντίον των καθ' ων η αίτηση 1, 2, 3 και 4.
(Υπ.) ................
Φ. Τιμοθέου Ε.Δ.
Πιστό αντίγραφο
Πρωτοκολλητής
Subject: Civil/Other Actions/Final
(Αναφορά: Αίτηση ακύρωσης δόλιας μεταβίβασης)